Bu seride yer alan sahneler, tarihsel anlatılar değil; Kur’an’da geçen kıssaların, insanın hakikatle yüzleştiği anlarına odaklanan görsel karşılıklarıdır.

Her biri, bir olayın kendisinden çok, o olayın içindeki kırılma anını seçer. Gücün sarsıldığı, yönün değiştiği, insanın bildiğini sandığı şeyle yeniden karşılaştığı anları…

Bu seçim tesadüf değildir.
Çünkü bu kıssalar yalnızca geçmişe ait değildir.
Yaklaşık 1400 yıl önce indirilen bu metin, bugün de aynı soruyu sormaya devam eder:
İnsan, gerçekten neyi bildiğini zanneder?

Bu eserler, kıssaları yeniden anlatmak için değil; onların bugünle kurduğu bağı görünür kılmak için vardır. Her sahne, izleyeni kendi zamanıyla yüzleştirir.

Bazen bir güç en zirvesindeyken durur.
Bazen bir çıkmaz, başlangıca dönüşür.
Bazen de insan, en doğru bildiği yerde yanıldığını fark eder.
Bu seri, kıssaların “olmuş olan” değil, “olmaya devam eden” yanına bakar.
Ve izleyene bir cevap sunmaz.
Onu, bildiğini sandığı yerden sorgulamaya davet eder.

Bu eser ise, bu anlatının ilk eşiğidir.